Trenutno izvještavanje o protestima u Iranu iznosi na svjetlo dana sve ono sa čim se iransko stanovništvo nosi već decenijama. Represija u Iranu nije sporadičan događaj, nego dio državne doktrine. Kolektivno organizovanje u Iranu znači izlaganje sebe nepredvidivim posljedicama – rizik koji Iranci snose uz ogromnu hrabrost i po svaku cijenu.
«Put ka oslobađanju radnika i radnog stanovništva ne vodi preko „figura vodilja“ koje su nametnute odgore, preko nezavisnosti od stranih sila, niti preko frakcija unutar vladajućeg poretka.» Ovim jasnim riječima je sindikat teheranskih vozača autobusa zauzeo stav povodom novih protesta u Iranu.
U pitanju je izjava koja ima istorijsku težinu: Od osnivanja sindikata 1958. su njegovi osnivači, ali i članovi, izloženi stalnoj represiji. Hapšeni su i mučeni u zatvoru. Sindikalni aktivisti u Iranu su i dan danas izloženi otpuštanjima, zatvorskim kaznama, mučenju, a u nekim slučajevima i smrtnoj kazni. Nezavisni rad sindikata i drugi oblici kolektivnog organizovanja se tamo potiskuju sistemskom i brutalnom represijom.
Kada govorimo o neujedinjenoj opoziciji u Iranu, ne smijemo zaboraviti kolika hrabrost je potrebna da se u zemlji bez prava na udruživanje i sa zabranom formiranja političkih partija i sindikata uopšte stvore ikakvi oblici udruženog djelovanja. Opozicija za slobodu plaća visoku cijenu: Nalaze se iza rešetaka, u egzilu, ili pak na demonstracijama na kojima u svakom trenutku mogu izgubiti život. Višedecenijsko potiskivanje nezavisnih organizacija je ograničilo mogućnost kolektivnog samozastupanja. Ipak, svjedoci smo simbiozi dvaju borbi: Borba za političku slobodu stapa se sa traženjem socijalne sigurnosti. Stanovništvo po ko zna koji put pokazuje da je dostiglo tačku u kojoj je spremno da istrpi svaku moguću posljedicu kako bi zaštitilo svoja prava.
Poruka teheranskih vozača autobusa je simptomatična za zrelost pokreta: Traže rješenje iznutra. Odbijaju geopolitičko razmišljanje usmjereno na profit, kao i povratak na stare, autoritarne strukture. Tekst ističe osnovnu spoznaju političke sociologije: Istinska društvena promjena ne može se uvesti spolja – ona mora proizići iz autonomne borbe iz samog srca društva.
Autor je studentica i praktikant kod sindikata Unia.